سلام خوبییییییییییییید؟؟؟

ببخشید که من دیر به دیر اپ میکنم ولی امروز یه اپ مفصل میکنم نظر یادتون نره!!!

(داستان عاشقانه ی یک شعر)

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم
شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوفه دويدم

مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم

بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم

جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم

وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟



ولی داستان عشق و خیانتی که باعث سروده شدن این شعر شد به گوش کمتر کسی رسیده.


مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند.

دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد.

دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند .

ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود .

تا اینکه یک روز  مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود.

سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه .

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود .

و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد.

اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید.

حالا یک بار دیگه شعر رو بخونید ...

*تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

" جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق"

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

 

تو کیستی که من این گونه بی تو بی تابم؟
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم ؟

تو چيستي که من از موج هر تبسم تو
بسان قايق ، سر گشته ، روي گردابم ؟

تو در کدام سحر ، بر کدام اسب سپيد ؟
تو را کدام خدا ؟
تو از کدام جهان ؟
تو در کدام کرانه ، تو از کدام صدف ؟
تو در کدام چمن ، همره کدام نسيم ؟
تو از کدام سبو ؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه ؟
چه کرد با دل من آن نگاه شيرين ... آه
مدام پيش نگاهي ، مدام پيش نگاه

کدام نشئه دويده است از تو در تن من ؟
که ذره هاي وجودم تو را که مي بينند
به رقص مي آيند ... سرود مي خوانند

چه آرزوي محالي است زيستن با تو
مرا همين بگذارند يک سخن با تو:
به من بگو که مرا از دهان شير بگير
به من بگو برو در دهان شير بمير
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف
ستاره ها را از آسمان بيار به زير

تو را به هرچه تو گويي ، به دوستي سوگند
هر آنچه خواهي از من بخواه
صبر مخواه
که صبر ، راه درازي به مرگ پيوسته است

تو آرزوي بلندي و دست من کوتاه
تو دور دست اميدي و پاي من خسته ست
همه وجود تو مهر است و جان من محروم
چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است ...

 

دخترک مدادهاي رنگيش را تند تند عوض مي کند، با ذوق و شوقي ديدني هر چه زودتر مي خواهد نقاشيش را تمام کند. روي صفحه سفيدي بي جان با مدادهاي رنگيش چنان نقاشي رنگارنگي کشيده که صفحه را جان داده. کوه، آبي آسمان، درخت ، يه دشت گل، خانه و از همه مهمتر خودش که در دست در دست مامان و بابايش داده و به قول خودش دارن ميرن پارک.


با خودم مي گم اگر من بخواهم الان يه نقاشي بکشم چي مي کشم؛ منم مثل اون دختر بچه کوه، دشت و مامانو بابام و مي کشم يا طبيعت شايدم يه مزرعه گندم نمي دونم.


دست به کار شدم ناخودآگاه مداد سياه و برداشتم، دلم گرفت چرا اول مداد سياه و برداشتم، چرا مداد ابي يا سبز و برنداشتم، چرا دلم مثل بچه ها رنگارنگ نيست، چرا ....

شروع به کشيدن کردم، باورت مي شود نمي دانستم چي مي خواهم بکشم، فقط مداد رو کاغذ گذاشتم، گفتم بکش هر چي تو دلت هست همون بکش:

تنها چيزي که کشيدم جاده اي بود که انتهايش پيدا نبود، به کجا ميرسيد معلوم نبود.


نقاشيم تمام مي شود اما من مثل کودک وقتي نقاشيم را مي بينم خوشحال نمي شوم:

کاش هنوز همان کودکي بودم که نقاشي هايم پر از رنگ هاي شاد بود، طرح آن هنوز گل و درخت و تاب و خورشيد بود.

کاش هنوز نقاشي هايم ساده حرف هايش را ميزد.

کاش هنوز دلم مثل کودکي درگير اين دنيا نشده بود.

و

کاش هنوز اين دلم از دست اين دنيا نشکسته بود.


راست مي گويند دنيايي بچگي، دنيايي پاک و خاص و معصومانه ايي است ، حيف که وقتي بزرگ مي شوي حسرت آن را مي خوري و قدرش را مي داني همين طور که وقتي پير مي شوي قدر جواني را، اين ديگر خاصيت ما ادم ها شده تا چيزي رو از دست نديم قدرش و نمي دونيم.


تو اگر الان يه نقاشي بکشي چي مي کشي؟ کاش نقاشيت هنوز رنگارنگ و ساده و يا بهتر بگم کودکانه باشد

 

اين يك قطعه شعر نيست
يك انشاي ساده و بي رياست
(( ياد كودكي ))
هنوز طعم آن لبخند ها در دهانم باقي است
آن خنده هاي شكرين كودكانه
آن اضطراب شكستن شيشه همسايه
و بدنبال آن هراس قيافه عبوس پدر
هنوز هم در گوشم مي پيچد صداي دلنواز سكه هاي درون قلك
و اشتياق شكستن آن
و عشق من به قاشقي كه به آن دل بسته بودم
و بدون آن گواراترين شهدها برايم زهري تلخ بود
هنوز در يادم هست :
نگاه هاي حسرت بار بچه همسايه را به سنگ گردي كه پيدا كرده بودم
به تكه گچي كه برادرم از مدرسه آورده بود
و من با آن بر روي در و ديوار خط مي نوشتم
و خود راخوشبخت ترين پسر جهان ميدانستم
هنوز تمناي خود را به آبنباتي كه بچه همسايه تا نصف در دهانش فرو برده بود
حس مي كنم و آرزويش را دارم
آرزوي آن دوران كودكي را دارم
وه!
كه چه دنياي پاك و بي ريايي بود
چه قلب لطيفي داشتم
و چه احساس نازك و عميقي
هنوز هم دلم مي خواهد چشمهايم از ديدن اسكناسي كه
عيدي گرفته بودم برق بزند
و من آن را در جيبم بگذارم و با افتخار راه بروم
هنوز هم دلم مي خواهد :
وقت خوردن ناهار كنار مادر بنشينم
و به دستهاي او كه ديگ شير برنج را بر هم ميزند خيره شوم
و به قيافه مادرم در آنسوي بخار ديگ شير برنج لبخند بزنم
هنوز هم دلم مي خواهد
مادرم با خوشرويي جيب پاره شلوارم را بدوزد
هنوز هم مي خواهم وسط چله زمستان كه سرما خوردم
در گوشه يي دراز بكشم و مادرم لحافم را برويم بيندازد
و من شيرين ترين روياي خود را ببينم
هنوز هم دلم مي خواهد
باد كنك آبي رنگم را باد كنم
آه !
يادم هست
وقتي آن بادكنك تركيد
بند دل من پاره شد و رشته آرزوهايم از هم گسست
دريغا !
كه چه دنياي پاك و بي ريايي بود
چه قلب لطيفي داشتم
و چه احساس نازك و عميقي
يادش بخير !
يادش بخير

میدونم که همشون شعر بودن ولی فردا یا پس فردا دوباره اپ میکنم خوبه؟؟؟؟